Een speurtocht naar het ontstaan en ontwikkeling van de Blues, en mijn ervaringen met muziek.

MIJN MUZIEKVERLEDEN

In dit gedeelte van mijn website een overzicht van mijn muziek- en concertverleden. Niet als muzikant, maar gewoon als liefhebber van muziek. Blues vooral.


"DAMN RIGHT I'VE GOT THE BLUES" is de titel(song) van de cd uit 1991 van Buddy Guy, een Amerikaanse Blues- en rockgitarist en zanger. Zijn cafe "Buddy Guy's Legends" is een van de bekendste Bluesclubs in Chicago, de Windy City in de staat Illinois, VS (klik op het filmpje rechts). Het is tevens mijn antwoord op de vraag of ik vind dat ik "de Blues" heb. In 1999 op Dallas Airport, waar een bluesreis door de Midwest van de VS aanving, werd me de vraag gesteld door een douanebeambte. "You got the Blues, Peter?" Mijn antwoord toen was "I sure do". Misschien nog wat twijfelachtig, maar het was nu eenmaal "the purpose of my visit" (niet wetende wat me op Bluesgebied nog allemaal te wachten stond in de jaren die volgden).

Maar wat is dat dan: de Blues hebben? Of beter nog: wat is de Blues eigenlijk? Iemand definieerde het ooit aan me als "smartlap van de zwarten", en al klinkt dat wat oneerbiedig, er zit een waarheid in. Want de term smartlap wordt gedefinieerd als een benaming voor het levenslied en dan vooral voor die vormen van het levenslied waarin een larmoyante (overdreven sentimenteel) geschiedenis wordt verteld. De Blues zou je kunnen zien als levenslied, vol emoties, ellende en sentiment. Maar niet overdreven sentimenteel. In de teksten en muziek heerst, van oorsprong toch, een mineurstemming. Een stemming die puur voortkwam uit de ellende van de zwarte bevolking in de Verenigde Staten ten tijde van de slavernij maar ook daarna.


Muziek roept behalve emotie ook dikwijls herinneringen en associaties op. Zo ook bij mij. We hadden vroeger thuis een radio in de huiskamer staan, begin jaren zestig een klein zwart toestel met zo'n groen oog, later vervangen door een houtkleurige Philips stereoradio (foto rechts). Nog wat later was ik maar wàt blij met mijn eerste transistorradio, al was het er eentje met uitsluitend een ruisend middengolfgeluid.

Maar de radio in de huiskamer stond zelden aan. Moeder deed haar huishoudelijke arbeid in stilte. In tegenstelling tot de buurvrouw, die zowat de hele dag liedjes neuriede of meezong met de radio. Uitsluitend Nederlandstalige smartlappen, zoals "Waarom heb jij me laten staan?" van de Geldropse Heikrekels, en de "Zuiderzeeballade", een nummer wat op plaat was gezet door Godert van Colmjon en acteur Sylvain Poons.

Op de vrije woensdagmiddagen zat ik vaak bij de buren. Stripboeken/jeugdbladen lezen en luisteren naar de radio. Op 6-jarige leeftijd was ik al gefascineerd door nummers als "Paint It Black" van The Rolling Stones (<<) en "Little Man" van Sonny & Cher (<<), beiden uit 1966 (voor meer Top 40-geluid uit dat jaar, KLIK HIER).

Een paar jaar later deed de draaitafel zijn entree in huis. Het eerste singletje dat ik kocht (1971, 11 jaar oud) was allesbehalve pop of rock: "Ein Mädchen für immer" van de Duitse schlagerzanger Peter Orloff (>>). De eerste langspeler die in mijn bezit kwam, in december van dat jaar, was "Seven Tears" van Golden Earring (>>), gekocht van de eerste platenbon die ik kreeg voor mijn verjaardag (luister HIER naar "You're better off free"). Het was dè band en dè LP van het jaar, en Cesar Zuiderzijk was de drummer van het jaar, volgens het muziekblad 'Muziek Express', dus ik had wat in huis!

Ondanks die aankopen zou ik toch durven zeggen dat ik, vooral later, thuis met Blues (maar ook country en rock) ben opgegroeid. Via de radio maar vooral door de platencollectie van mijn oudste broer en zus. The Bintangs, Livin' Blues, Cuby & The Blizzards, om een paar Hollandse Bluesnamen te noemen, maar ook Johnny Winter, Canned Heat, Jimi Hendrix, Alvin Lee/Ten Years After (>> mijn 2e LP KLIK HIER voor het titelnummer), (<<) Santana en andere artiesten die optraden op het befaamde Woodstockfestival hadden mijn aandacht. Mijn zus droeg haar portie bij in de vorm van vooral Westcoast en Country (Byrds, CCR, Eagles, Flyin' Burrito Brothers, Tumbleweeds en singersongwriters als John Denver). Aangezien LP's te prijzig waren voor mijn schamele budget, bleef het kopen van vinyl beperkt tot singletjes die net of al wat langer de Top 40 hadden verlaten, en dus voor een fractie van de oorspronkelijke prijs werden gekocht bij van Duppen in Asten of bij de Muziekfontein in Asten, later Deurne. Ook bij de "2001 Verzenddienst" in Utrecht waren mijn tweelingbroer en ik vaste klant.

Begin jaren '70. Van 12 tot 16 jaar ging ik wekelijks op vrijdag en zondag naar de Instuif, een jongerensoos in de kelder van het Gemeenschapshuis in Asten. Voor de meiden en voor de muziek. Een kroeg was nog verboden gebied. En het was de tijd van de 'keten': garages, bergingen, stallen of zelfs afgedankte bestelbusjes die werden aangekleed met posters van artiesten en bands uit de popbladen (zoals de Muziek Express en Popfoto), gekleurde lampen en spotlights, visnetten aan het plafond met kerstverlichting er doorheen gevlochten, matrassen op de grond, en niet te vergeten een discotheekje. Elke vriendenclub had zo wel ergens een onderkomen. Daar brachten veel jongeren hun vrije tijd door met muziek luisteren, babbelen, roken, nu en dan een fuif-met-bier en niet te vergeten zoenen met de vriendinnetjes waar we contact mee hadden. Zo ook bij ons thuis, waar mijn ouders ondanks de beperkte ruimte, de berging aan ons ter beschikking stelden onder het motto "dan zijn ze van de straat af". Muziek kwam in het begin uit ouwe buizenversterker waarop een pickupje was aangesloten, later uit een Philips muziekdressoir (model ongeveer zoals op de afbeelding >>).

1e Concerten

Op de Instuif woonde ik mijn eerste muziekconcerten bij. Beginnende bandjes vaak, zoals Nervous Attack, later omgedoopt tot Exodus en daarna Braband (>> op foto rechts v.l.n.r.: Cor Mutsers-gitaar, Hans van Bree-drums en Pieter Jöris-bas). Eén keer moest worden uitgeweken naar de grote zaal van het Gemeenschapshuis voor de Nederlandse groep Limousine. Een pop- en funkband uit Rotterdam, rondom zanger Okkie Huysdens en een voortzetting van de band Heart (begonnen met zangeres Patricia Paay). Limousine's eerste hit heette "Seventy-Five" en werd een succes. Later volgde nog o.a. "Don't let love bring you down" (zie het TopPop-filmpje rechts >>). De LP "Limousine" kwam in 1976 uit. Ik heb 'm toen meteen gekocht, maar ooit is hij om onverklaarbare reden verdwenen uit mijn LP-collectie.

1977. De Instuiftijd was voorbij, ik was de 16 gepasseerd, en mocht eindelijk "echt" op stap in de weekends. OJC Walhalla (>>) en cafe de Vreekse Hut in Deurne, cafe 't Oventje en OJC Pepijn (>>) in Asten waren voor mij de uitgaansgelegenheden.

De Golden Earring bracht hun eerste dubbel-live-LP uit. Ik studeerde af op de middelbare school, en trakteerde mezelf op een concert van de band, waarvan ik 6 jaar eerder mijn eerste LP had gekocht. Dat vond plaats in een feesttent in Helden op 3 augustus 1977 (Luister HIER naar "Just like Vince Taylor").

Eind van dat jaar kon ik aan de slag in jongerencafe 't Oventje in Asten, waar ik mijn tweelingbroer opvolgde als DJ (<<). Behalve beperkt Top 40-muziek en muziek uit de sixties en seventies ("gouwe ouwe") was het overwegend Blues en Rock wat ik draaide. Maar begin jaren '80 was het de disco die haar opmars deed. Films als "Saturday Night Fever", "Grease" e.d. hadden grote invloed op de muziekcultuur van jongeren. Die zochten steeds meer de "spiegelbollen en lichtorgels" op. Cafe 't Oventje liep leeg, op een paar hardrockers na, en sloot uiteindelijk in 1983 haar deuren. Op de achtergrond van de foto boven prijkt een foto van Lynyrd Skynyrd, toen mijn favoriete band.


LYNYRD SKYNYRD

Het was in 1974 dat ik in de ban kwam van de zgn. southern- en swamprock van LYNYRD SKYNYRD, oorspronkelijk "My Backyard" geheten. Een Amerikaanse southern rockband afkomstig uit Jacksonville, Florida. Lynyrd Skynyrd verwierf begin jaren '70 bekendheid onder het leiderschap van zanger en songwriter Ronnie Van Zant tot hij met gitarist Steve Gaines en diens zus en achtergrondzangeres Cassie en roadmanager Dean Kilpatrick omkwam bij een vliegtuigcrash. Ook de piloot en co-piloot overleefden de crash niet. Het ongeluk gebeurde op donderdag 20 oktober 1977, onderweg van South Carolina naar Louisiana aan het begin van een 4 maanden durende tournee. Behalve de 6 doden vielen er 20 gewonden, waaronder de technici en rest van de band.

Het was één van de meest toegejuichte southern-rockbands. Op 13 maart 2006 werd zij in de "Rock and Roll Hall of Fame" opgenomen en een jaar later in de "Georgia Music Hall of Fame". De unieke 'triple-lead guitar' zorgde ervoor dat songs zoals 'Free Bird' of 'Sweet Home Alabama' nu nog bekendheid hebben. Lynyrd Skynyrd staat op de derde plaats van de top 100-gitaarsolo's aller tijden met het bijna 9 minuten durende"FREE BIRD", in het algemeen het bekendste nummer van de band.

Ze zijn ook de makers van het album "Second Helping" uit 1974 met daarop het nummer "SWEET HOME ALABAMA" (klik op de cdhoes >>). Het is uitgegroeid tot een van de meest herkenbare rocknummers aller tijden. Voor mij is het zeker 2 decennia lang mijn favoriete langspeler geweest, met ook daarop het schitterende "THE NEEDLE & THE SPOON" .


1e Muziekfestival

Live muziek werd pas eind jaren '70 "mijn ding". Het eerste 'grote festival'-bezoek was op 15 mei 1978. Pinkpop, toen nog in het Burg. Damensportpark Geleen: duurde 1 dag en kostte 25 gulden (voorverkoop 20), aantal bezoekers: 42.000. Met op het affiesje (>>) Partner, Mothers Finest, Robert Gordon & Link Wray, Jonathan Richman & The Modern Lovers, Graham Parker & The Rumour, en Thin Lizzy (klik HIER voor een korte impressie met "Kajuta Hill", de eerste hit van de Limburgse Partner).

Het geheel werd aan elkaar gepraat door John Robert Parker Ravenscroft, ofwel John Peel, actief bij de BBC, en zo'n 35 jaar lang één van de invloedrijkste deejays ter wereld. Ondanks de regen die met bakken naar beneden viel, en dientengevolge in de modder staan van 's middags tot 's avonds laat, was het voor mij destijds een geweldige ervaring.

Behalve standjes met eten stonden er ook kraampjes waar kartonnen flaps op waren gepunaised met daarop de tekst "Libanon". In die periode was Zuid-Libanon bezet door Israël, en er werd volop gerekruteerd voor de vredesmacht die daar volgens resolutie 425 van de Veiligheidsraad (19 maart 1978) moest worden gestationeerd (UNIFIL: United Nations Interim Force In Lebanon). Maar bij nadere beschouwing had de kraam niks met rekrutering te maken: rode en gele Libanon was goeie hasj in die tijd...

1e Muziekcassette en cd

Mijn muzieksmaak veranderde stilletjesaan, zeker tijdens mijn DJ-periode (1977-1982), de Blues kreeg de overhand. Het was begin jaren '80, toen ik mijn eerste cassettedeck kocht en LP's leende om te kunnen opnemen. Te beginnen met een deel van de collectie binnen mijn familie. Mijn eerste opnames waren van Muddy Waters' (>>) LP "Hard Again" -1977, het 12de studio album, geproduceerd door Johnny Winter. Kant B van de cassette bevatte de LP "Whoopin"-1984 van Sonny Terry (>>) (met Johnny Winter en Willie Dixon). En ik was er weg van. Het aantal bandjes groeide snel, en ik ging stilaan ook meer Bluesvinyl kopen. CD's waren bezig aan hun opmars maar simpelweg te duur. 'Bullit' in Eindhoven en 'Sounds' in Venlo waren mijn favoriete muziekwinkels. Voor cd's kwam daar later 'Music Machine' in Sittard bij, vooral omdat die veel aanbiedingen hadden.

Mijn eerste BluesCD was er een van B.B. King. Een verzamelcd uit 1973, heruitgebracht in 1987. (Klik HIER voor "How blue can you get".

Ik kreeg de cd in 1989 bij het afscheid van mijn toenmalige job, wat me noodzaakte om een cd-speler aan te schaffen. De collectie groeide mondjesmaat maar 10 jaar later zou mijn cd-rekje snel te klein zijn. De meeste cd's w.o. ook demo's kocht/kreeg ik later op festivals/ concerten.

2e Festival

In de jaren '80 na mijn dj-tijd bleef het voor mij voor de komende 10 jaar rustig op muziekgebied, was er minder mee bezig. Ik ging naar de jaarlijkse Zomerfeesten in 't Walhalla in Deurne, die al vanaf 1966 werden georganiseerd, en hier en daar een concert in cafe 't Spektakel, ojc Pepijn (beiden in Asten), o.j.c. Nirwana (Lierop), of andere kroegen in de buurt, maar daar heb ik geen documentatie van. Mijn 1e festivalervaring, eentje mèt Blues, was die in Geel-Bel (provincie Antwerpen) op 20-08-1994 (<<).

Ik ging vooral voor mijn toenmalige favoriet, de Ier Rory Gallagher (>>) en de Schot Frankie Miller, en het was tevens mijn eerste kennismaking met de muziek van de Vlaming Roland (van Campenhout). Vanaf toen nam mijn belangstelling voor de Blues opnieuw toe.

N.B.: Miller, toen 45 jaar, zou 5 dagen later een hersenbloeding krijgen en 5 maanden in een coma liggen. Gallagher stierf 10 maanden later op 14 juni 1995, 47 jaar oud. Mijn idool was dood. Je zou er de Blues van krijgen. In het filmpje rechts de beide heren samen aan het werk in destijds een van mijn favoriete tv-muziekprogramma's, "Rockpalast" op WDR ("Duitsland 3") (>>).

Bluestown

Een dik half jaar later, in maart 1995, ontdekte ik het wekelijkse radioBluesprogramma "Bluestown" op de Belgische radiozender Studio Brussel (>>), elke donderdagavond van 21.00-23.30 uur. Een programma waarvan in april 1993 de eerste uitzending de ether werd ingestuurd. De samensteller en presentator van het programma was 'burgemeester' van Bluestown Wim Vermeyen, zijn vervanger was Mark Lefever. Vanaf 8 juni zat ik elke donderdagavond aan de radio gekluisterd, standby met cassettedeck, koptelefoon, een borrel of pint en een jontje, om 'het beste' eruit te pikken (bij de 2e opnamesessie vernam ik over Rory Gallaghers overlijden). Op 11 december 1997 was de 200ste uitzending.

KLIK HIER VOOR ± 45 MIN. VAN DE 200-STE UITZENDING (11 december 1997)

De laatste opname die ik maakte is gedateerd 15 oktober 1998. Het programma verhuisde toen naar de maandagavond, duurde nog slechts een uurtje i.p.v. de oorspronkijke 2½ uur. Maar inhoudelijk kon het me niet meer bekoren, het werd te commercieel en te "rockerig". Sedert Studio Brussel het programma Bluestown uiteindelijk afvoerde raakte ik mijn raadgever bij de muziekaankoop kwijt. Maar ondertussen had ik zo'n 75 uur Blues, roots, cajun, zydeco en aanverwanten op band staan. De Blues liet me niet meer los. En veel van wat ik hoorde op Bluestown wilde ik ook live zien. De tips in het programma van jaarlijks terugkerende festivals waren meer dan welkom geweest, het Internet deed de rest. En zo brak een tijd aan van het ene concert- na het andere festivalbezoek. Vooral in België.

Van het programma zijn overigens ook een paar verzamelcd's uitgebracht, kijk op muziekweb.nl

1e Bluestrip: Verenigde Staten

Eind 1995. Voorafgaand aan een Cajun-Zydeco concert van de Nederlandse Captain Gumbo in cafe De Potdeksel in Deurne, stelde mijn tweelingbroer, die zelf speelde in een Bluesband, voor om een Bluesreis door de VS te gaan maken. Aldus werd beslist. Na de voorbereidingen, in de zin van lezen over het ontstaan van de Blues e.d., een route uitstippelen en andere zaken, vlogen we 31 maart 1996 van Schiphol naar Houston Int. Airport.

Bluestrip VS: Katoenvelden, Mississippi


Onze eerste stop met de gehuurde "Chevy" (>>) was in Austin, iets verderop in Texas. Via San Antonio ("You're from Holland? Selling drugs?") terug naar Lafayette in Louisiana, om zo onze weg te vervolgen naar Vicksburg (MS.), Memphis (TN.), Clarksdale (MS.) en New Orleans (LS.).

We hebben een paar leuke optredens gezien, w.o. The Fun Brothers, maar Mike Morgan & The Crawl, in B.B. Kings' Blues Club op Beale Street in Memphis was de topper (<<).

Indrukwekkend was het bezoek en rondleiding op Graceland, landgoed van wijlen Elvis Presley. Een van de hoogtepunten tijdens deze reis was zeker ook het bezoek aan de SUN Studio's in Memphis (foto's rechts).

Op 15 april gingen we weer huiswaarts. Een schitterende ervaring rijker. Vanaf toen kreeg ik de smaak echt te pakken. Ik wilde meer, zo niet 'alles', weten van Blues. In 1999 deed ik met twee toenmalige collega's de reis nog eens over (zie pag. Concertverleden, Bluestrips buitenland).

Behalve druk bezig met het plannen en bezoeken van allerlei Bluesevenementen, ging ik medio 2002 deel uitmaken van het bestuur van Stichting Blues Asten (BLAST), en zodoende was ik ruim 12 jaar betrokken bij de organisatie van ruim 200 Bluesconcerten in Asten.

Op de volgende pagina (Concertverleden) een overzicht van de door mij bezochte Bluesconcerten en -festivals vanaf 1998 tot heden, met foto's, muziek en filmpjes. Tevens foto's van mijn overige Bluestrips naar het buitenland.

Buddy Guy - Damn Right I've Got the Blues





















Exodus/Braband

Limousine - Don't Let Love Bring You Down

OJC Walhalla, Deurne

OJC Pepijn, Asten

Lynyrd Skynyrd

LP-hoes "Second Helping"

poster Pinkpop 1978

Rory Gallagher - Nadine (1982)

Rockpalast: Rory Gallagher & Frankie Miller

Studio Brussel - Bluestowncd i.v.m. 15 jarig bestaan

top pagina